Hayat çok garip. Gerçekten bak. Düşünüyorum. Ama sadece düşünüyorum. Bir ara düşünmekten kafayı yiyeceğim diye korkuyorum. Çünkü kafamın içinde yaptığım tek şey insanları seslendirmek.
Tamam, kabul ediyorum gerçekten kendimle ilgili sorunlarım var. Ama bunu insanların kafasının içinde seslendirince işin bütün rengi değişiyor. Yani mesela minibüsteyim yanımda bir kadın var ve arkama geçmek istiyor. Benim aklımdan geçen şey ' Kadın kesin "şu öküz koca götünü çekse de geçsek" diyor.' içimde canlanan ses bu oluyor. Böyle olunca ben her yerden kendimi soyutlamak istiyorum. Keşke insanlar beni görmese falan. İçimde bunlar konuşuyor sürekli.
ACABA ŞİZOFREN MİYİM?!?!
Bir de şey var mesela. Hani her sınıfta bir gruplaşma vardır ya. İşte sınıfın güzelleri, yakışıklıları, zenginleri, orta sınıf, susanlar, tek takılanlar... bu liste uzayıp gider böyle. Geçen sene bu çok fazla vardı bizim sınıfta bu. He evet, bu şekilde değildi ama yine de vardı. Ben derste parmak kaldıramıyordum neredeyse. Çünkü içimdeki o geri zekalı ses 'ay ay şunlara bak indir o elini kimsin sen parmak kaldırıyorsun' diyordu. Bu yüzden konuşamıyordum ben..
Bu sene Allah'a şükür o kadar şey yapmıyorum. MEB sağ olsun (!) bölüm seçme işini 11. sınıfa kaydırdı ya. Bölüm seçtik bu sene. Sınıfımız on beş kişi. Çünkü eşit ağırlık seçtim. Yeyeyeyee çok mutluyum. O kadar sıkıntı çekmiyorum.
Her insan kendini kabullenmeli aslında. Olduğu gibi sevmeli. Biz buyuz. Daha ötesi yok. Kendimizi sevelim. Ben sizi seviyorum. Hepimiz birbirimizi sevsek keşke.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder